Искрено посакувам на некоја следна изведба директори на македонските театри да ги гледаат овие актери, за да видат каде треба да се свртат кога ги прават поделите за новите проекти и кога им „фалат“ актери, да ги вработат таму каде што може, зашто оваа младост не треба да се пропушти
Четворица пријатели, колеги од факултет, се среќаваат во станот под наем на едниот од нив за да го прослават 30. јубилеен роденден на нивната невработена другарка Ангела, а при тоа, за да ја изненадат, на минијатурната торта пишуваат: „Ај, честито вработување“. Без ништо да знаете за претставата, уште на почетокот на претставата и реакцијата на Ангела со тортата и забавата за изненадување, ви станува јасно дека ќе гледате нешто искрено, нешто што на актерите многу им значи, ама ќе ве допре, без разлика на која професија ù припаѓате лично или со што се занимавате. Обединети под името „Пресврт“ и продуцентот Петар Антевски, во новиот простор наречен „Лабораториум“ (некогашна печатница „Нова Македонија“), ја создадоа „Младоста последна умира“. Ја изведоа три пати изминатата недела и се надевам дека нема да ги следи судбината на многу претстави од независната сцена, изведбите да се бројат на една рака.
Ангела Стојановска, Лазар Христов, Никола Ристоски и Јанка Лефкова, сите до еден прекрасни актери, секој свој, различен, посебен. Тоа се актери кои не престанале да играат во независни проекти, по некој и на репертоар на националните театри, но никако да станат дел од некој национален ансамбл.
Иако навидум изгледа како претставата да зборува за едно мало друштво кое споделува работи што го тиштат, се шегуваат еден со друг, секој на туѓа сметка, но тие во суштина изнесуваат голема вистина за реалната состојба во македонскиот театар. За тоа која е жртвата да се остане доследен на својот сон, како што е ликот на Лазар, за флексибилниот Никола, кој сака да има план Б во животот и да не се остава само на дипломаата од ФДУ, за Ангела која се бори со своето фамилијарно опкружување со работите што се правилни, а што не да с енаправат и кога да се направат или Јанка, која е спремна да направи и голем компромис – да работи нешто што нема врска со нејзината професија, да биде презентер на електронски цигари, на пример, за да може да преживее.
„Младоста последна умира“ е искрена претстава на четворица млади актери. Секогаш над глава ми виси прашањето што е тоа млад актер, колку години треба да има и колку актерско искуство треба да има за да се нарекува се уште млад актер. Морални дилеми што го мачат секој млад човек, до каде би одел во името на љубовта кон одредена професија и дали вреди дури си уште млад, да не сториш сè што можеш за сепак да се изградуваш во професијата што ја сонуваш. Им се поклонувам на ентузијазмот, во декември да подготвуваат претстава, да се снаоѓаат за тоа каде ќе ги прават пробите, да играат во огромен простор, што не е едноставен да се згрее… Ама тоа се вика чиста љубов, нешто што сe’ поретко го гледаме во нашите театри, за жал.
Колективното авторство некогаш е олеснување, а некогаш е и предизвик, како да се избалансираат повеќе енергии, повеќе идеи. Но, овде постои одличен контрапункт помеѓу актерите, текстот, условите…
Искрено посакувам на некоја следна изведба директори на македонските театри да ги гледаат овие актери, за да видат каде треба да се свртат кога ги прават поделите и кога им фалат актери, да ги вработат таму каде што има простор и да играат. А јавно би ги поканила и многу од етаблираните актери кои со години не стапнале на сцена (се разбира, повеќето од нив не по нивна вина), за да се потсетат на жарта на играта.
А на актерите, искрено им посакувам, да им се случат улогите што ги сонувале од студентски денови, како што Јанка сонувала за Офелија, Антигона…, а поретко да се игра самата себеси!
