Цимерката конечно ù се погоди:
осумдесет и деветгодишна наставничка
по македонски, со која си се храбрат
и си разменуваат досетки и зборови.
Вчера им текнало на кувет:
„Си даваме кувет!“, креваат тупаници.
Секоја на својот кревет, a покрај нив,
ноќните масички. Кај мајка ми вода
со магнезиум, чај од нане, мобилните
(вториот резервен), сокови и лекови.
Молитвеник кај наставничката, која
ми рече, првиот пат кога ме виде,
дека сум била милолика ко риба – риба!
– и ме прегрна. Па ми ги стегаше рацете,
мрморејќи: „Ко риба, риба милолика.“
По мозочниот удар, некои зборови
тешко ù доаѓаат. „Сакам да кажам,
сакам да кажам… Оф, не знам како“,
ќе почне, па ќе застане да го почека
зборот што не доаѓа. Ама и јас така,
само што понекогаш место зборови
ми текнуваат песни, како таа со Тампико,
каде што Наоми Шихаб Нај – кога, како
дете, ù се слошило – ја прашала мајка ù
како ќе знае дека умира. „Ќе знаеш,“
ù рекла мајка ù, „кога веќе нема
да можеш да стиснеш тупаница.“
На насловната фотографија: Олга Арбуљевска, поет, есеист и сликар (25 јули 1949 – 6 јули 2018)
