Дарија Д’Антонио, една од водечките италијански и европски кинематограферки, е специјална гостинка на 43. ИФФК „Браќа Манаки“ со гала-проекцијата на ремек-делото „Божјата рака“ на култниот режисер Паоло Сорентино, кој вчера беше на програмата.
По прес-конференцијата Дарија Д’Антонио одржа и мастерклас во малата сала на Центарот за култура Битола. Родена во Неапол, генерациски исписник на Сорентино, Д’Антонио прво го изрази нејзиното големо задоволство што ја има честа да го претставува „Божјата рака“, кој досега освои десетици награди и номинации на филмските фестивали ширум светот, и е лична емоционална сторија на авторот за Неапол од 80-тите години на минатиот век.
Со искрена скромност и голема емотивност, Д’Антонио пред присутните го сподели нејзиното чувство на своевидна засраменост откако ја видела фотогалеријата на кинематографери кои досега биле чествувани на ИФФК „Браќа Манаки“ и одржувале мастер класови.
– Чувствувам огромно задоволство што можам да зборувам за филмот кој не само што го прикажува градот Неапол, туку и мојата страст кон филмот. Сиве изминати години имав прилика да работам со луѓе што ги сакам, и мислам дека тоа е спас за мене како кинематографер, бидејќи е голема привилегија да се работи она што се сака – рече Д’Антонио на почетокот, изразувајќи задоволство што пред неа во публиката се луѓе кои се репер во кинематографијата.
Д’Антонио се наврати на нејзината младост и тешкотијата да се изрази, сè до моментот кога ја открила фотографијата: кога ја развила првата слика во темната комора почувствувала дека тоа е откритието што потоа и го обележало животот. Но, потоа го открила и филмот како израз, но и како шанса да комуницира на поинаков начин.
– Филмот ми откри дека можеме да комуницираме и без зборови, да го правам она што отсекогаш ми се допаѓало – да гледам на нештата со различен тип на учество. Многу ѝ должам на оваа професија и тимскиот дух во работата на филм- истакна таа.
Д’Антонио посочи дека во снимањето филмови многу е важно да се почитува приказната што треба да се раскаже, а тоа се постигнува со многу скромност.
– Важно е да го заборавиме она што го знаеме за да можеме ја претставиме приказната на нов начин. Скромноста може само да ни помогне. Ова е втората привилегија, бидејќи работата на филм ме направи тоа што сум – вели Д’Антонио.
На прашањето колку е тешко да се биде ѕвезда, не само во Италија туку и на интернационален план, во една професија која традиционално се смета за „машка“, Д’Антонио е свесна дека е една од малкуте жени-кинематографери во Италија, но тоа никогаш не ѝ претставувало некоја граница, бидејќи смета дека луѓето ја перцепираат според работата и креацијата.
– Никогаш не сум си го поставила прашањето дека сме малку жени зад камерата. Никогаш нум се почувствувала потценето бидејќи имав среќа да работам со интелигентни автори. Машката доминација во филмот во Италија можеби е најмал проблем во споредба со доцнењето на многу општествени процеси во споредба со Франција, на пример, како што се законите за развод и абортус. За среќа, се менуваат и мажите и ситуацијата – посочува таа.
На прашањето од кого научила најмногу за филмот, Д’Антонио ги истакна режисерите од италијанскиот неореализам, а омилени автори и се: Лукино Висконти, Виторио Де Сика, Пјер Паоло Пазолини, како и американскиот режисер Теренс Малик, од кого многу научила.
– Многу работев со италијанскиот кинематографер Лука Бигаци и така научив многу работи за себе. Благодарна сум му, бидејќи научив како функционираат многу работи на филмскиот сет – истакна Д’Антонио.
Говорејќи за „Божјата рака“ и „улогата“ на Неапол во него, Д’Антонио смета дека тој град често пати бил злоупотребуван во филмските приказни, бидејќи се работи за комплексен проблем, и не се работи само за Неапол во социолошки поглед.
– Тешко е да се опише сопствениот град, бидејќи и јас често посакувам да се разбудам еден ден и да го видам со други очи. Затоа во „Божјата рака“ сакав преку очите на детето да ја прикажам меланхолијата, чувството кога сме млади и кога не знаеме што носи иднината. Сакав да го постигнам токму тоа чувство на заборав за сето она што го знам, и големиот филмски формат ми помогна за да направам таа дистанца – објаснува Д’Антонио.
Запрашана за историската веродостојност на сцената во „Божјата рака“, кога група луѓе одат на аудиција за филм на Федерико Фелини, Д’Антонио посочи дека Сорентино често прави омажи на овој легендарен режисер во неговите филмови.
– Кај Сорентино не може да недостига Фелини – вели Д’Антонио.
Специјалната гостинка на 43. ИФФК „Браќа Манаки“ одговараше и на прашањата од присутните за професионалниот преод од филмска лента на дигитална технологија, како и за соработката со новите генерации автори во италијанската кинематографија.
