Делото на Мешкова Солак е доказ дека најдобрите уметнички искуства не завршуваат кога ќе излезете од галеријата. Тие продолжуваат да живеат во вас.
Пишува: Љубица Ангелкова
Крајот на минатата година во Центарот за култура во Битола беше одбележан со изложбата „Апологија на просторот“ на Љубица Мешкова Солак – дело кое ја предизвика публиката да размисли за врската меѓу времето, просторот и човечката природа.
Во длабоката темнина на галеријата, каде што црнината е апсолутна, единствена бела патека се протега како константа. Со „Апологија на просторот“ Љубица Мешкова Солак создава дело што зборува тивко, но со резонанца што одекнува долго по напуштањето на просторот. Ова не е обична изложба – тоа е искуство, патување што ги провоцира вашите мисли, чувства и инстинкти.
Просторот како место на емоции
Црниот простор е повеќе од празнина. Тоа е визуелна метафора за несвесното, за сè што потиснуваме и чуваме скриено. Белината на патеката, пак, е нишка на светлина – надеж или можеби предизвик. Тензијата меѓу овие два елементи создава интензитет што речиси го чувствувате физички. Овој простор не е само простор – тој е мапа на вашите емоции.
Љубица Мешкова Солак, која мајсторски ги спојува минимализмот и суптилниот симболизам, ги користи овие едноставни елементи за да создаде длабока сложеност. Нејзината уметност го надминува визуелното; таа нè води кон длабоко интроспективно искуство. Белината на патеката е и патека на спомени, и простор на прашања: што оставаме зад себе? Што ќе најдеме напред?
Таа: Централниот архетип
Во сржта на изложбата лежи фигурата на жената – архетипот на Големата Мајка, симболот на создавањето, силата и трансценденцијата. Ова не е жената од секојдневието, тоа е жената како мит, како сила што ја надминува сегашноста. Таа чекори низ просторот, небаре грациозна сенка која остава неизбришлив белег. Преку оваа фигура, Љубица ја отвора приказната за силата што доаѓа од ранливоста и за моќта што лежи во тишината.
Преживувањето како чин на осознавање
Темата „Преживувањето како казна“ е истовремено и тежок концепт и длабока вистина. Дали преживуваме за да оставиме трага или за да исчезнеме? Ова е прашање кое нема дефинитивен одговор – и токму тоа го прави делото толку моќно. „Апологија на просторот“ не бара од вас да излезете со решенија. Напротив, таа ве остава со повеќе прашања, повеќе мисли, повеќе емоции.
Финалниот впечаток
„Апологија на просторот“ е повеќе од изложба – тоа е искуство што го ангажира умот, срцето и телото. Љубица Мешкова Солак создава дело кое не само што ги преиспитува границите на уметноста, туку и границите на нашето разбирање за себе. Делото беше заокружено со впечатливиот музички сет на Александар Гроздановски Херцел, кој низ својата селекција на звуци успева да ја претвори тишината на просторот во аудитивен наратив. Со својата музика, Херцел додаде уште една димензија на делото, обединувајќи го визуелното и звучното во целина која долго останува во свеста на публиката.
На крајот, ова не беше само изложба за гледање. Ова беше перформанс за чувствување, за размислување, за препознавање на делови од себе во црнината и белината. Делото на Мешкова Солак е доказ дека најдобрите уметнички искуства не завршуваат кога ќе излезете од галеријата. Тие продолжуваат да живеат во вас.
Фотографии: Диоген Хаџи Коста Милевски
