„Девојката со иглата“, најновото остварување на режисерот Магнус фон Хорн, е филм кој длабоко го освојува гледачот со својата вешта игра со камерата и беспрекорната визуелна композиција. Заснован на вистинска приказна од Данска во раните години по Првата светска војна, филмот ги истражува мрачните агли на човечката природа и општествените табуа, додека ги вовлекува гледачите во атмосфера полна со мистерија и неизвесност.
Фотографијата на овој филм, снимена во елегантен црно-бел формат од младиот полски кинематографер Михал Димек, е вистинско ремек-дело. Црно-белата палета додава на мистичноста и морничавоста на приказната, каде секој кадар изгледа како внимателно извајан. Контрастот меѓу светлината и сенката го продлабочува чувството на безнадежност и страв, поставувајќи совршена визуелна платформа за наративот. Мистиката која ја носи црно-белата техника е особено впечатлива кога се комбинира со суптилните детали на секоја сцена, правејќи ја атмосферата уште пострашна и потензична.
Актерската игра е извонредна, со Вик Кармен Соне како Каролине и Трине Дирхолм во улогата на харизматичната, но истовремено и злобна Дагмар. Соне маестрално ја доловува емотивната и физичката борба на Каролине, млада жена која се соочува со сиромаштијата, безнадежноста и ужасот во кој таа несвесно влегува. Дирхолм, од друга страна, совршено ја портретира сенишната фигура на Дагмар, додека нејзината манипулативност и ладнокрвност го освојуваат екранското присуство.
Музиката во „Девојката со иглата“ е тивка, минималистичка и ненаметлива, но токму тоа ѝ дава моќ. Со пригушени тонови и ретки музички моменти, таа создава чувство на тензија и студенило. Саундтракот е внимателно компониран за да го одрази емоционалниот вакуум во кој се наоѓаат ликовите. Во клучните сцени, тишината е прекината само со тивки, меланхолични звуци кои ја нагласуваат осаменоста и траумата, оставајќи ги емоциите на гледачот да се развиваат низ секоја нота.
Она што навистина го издвојува „Девојката со иглата“ е мајсторското користење на камерата како инструмент за нарација. Филмот е снимен во компактен 3:2 сооднос, што дополнително го затвора и стеснува просторот околу ликовите, создавајќи чувство на клаустрофобија и притисок. Овој визуелен пристап е клучен за интензивирање на напнатоста, додека публиката се чувствува како да е заглавена во истиот мрачен свет каде жените се искористени и отфрлени од општеството.
Базиран на вистинската приказна за Данката Дагмар Овербај, сериски убиец во периодот од 1913 до 1920 година, филмот нуди ужасен и длабоко вознемирувачки увид во тоа колку далеку можат да одат луѓето за да преживеат во општеството кое не ги почитува. Ова дело го доловува не само ужасот од злосторството, туку и безнадежноста која ја чувствуваат жртвите на социјалните неправди.
Во „Девојката со иглата“ суштината на филмот лежи не само во приказната за сериски убиец, туку и во подлабокото истражување на психолошките и социјалните услови кои водат до такво однесување. Профилот на сериски убиец, како што е претставен преку ликот на Дагмар, се гради постепено, како резултат на неисполнетите ветувања на општеството и нормализирањето на насилството по Првата светска војна. Војната ги уништува не само телата на луѓето, туку и нивните умови, што ги прави подложни на мракот и аморалноста.
За да се стане сериски убиец, потребно е исклучување на емпатијата и нормалните морални ограничувања, што во филмот е персонифицирано во Дагмар – жена која ја маскира својата болка со смртоносен прагматизам и злоупотреба на довербата на ранливите жени. Таа не гледа во бебињата личности, туку само објекти, кои се повеќе товар отколку човечки суштества.
Суштината на филмот е фатена токму во начинот на кој режисерот ја користи камерата и кадрите за да ги прикаже емоциите. Камерата се движи полека, често како набљудувач, што создава чувство на студенило и тишина во просторот, додека лицата на ликовите, исполнети со безизразност, откриваат осакатени животи и измачени души. Војната не само што ги осакатила луѓето физички, туку ги оставила и емоционално осиромашени, неспособни да ги процесираат своите чувства и трауми.
Филмот има повеќе слоеви на нарација. На површината е приказната за Дагмар, која е сериски убиец, но под неа се отвораат темите на социјалната неправда, општественото лицемерие и ужасите на војната. Камерата најгласно зборува за сите овие емоции, прикажувајќи го светот како мрачно, студено место каде што животите на луѓето немаат тежина. Студенилото и тишината што го обвиваат филмот ја нагласуваат длабоката трагедија и безнадежност што ги чувствуваат ликовите.
Ова дело ја доловува бездушноста на општеството кое ги потиснува жените, и преку филмските кадри и молк, филмот јасно покажува колку длабоко може да влијае војната врз психолошката состојба на луѓето.
Со совршена фотографија, мистична црно-бела атмосфера и извонредни актерски изведби, „Девојката со иглата“ е незаборавно и морничаво искуство кое го сместува Магнус фон Хорн меѓу водечките автори на современата европска кинематографија. (А.Т)
